Ik had twee vriendinnen uitgenodigd. Ik was heel erg benieuwd naar wat ik zou krijgen, ergens had ik het voorgevoel dat het een diertje zou zijn, maar dan dacht ik eigenlijk aan een vis.
Tegen 17 uur werd er aangebeld. Helemaal blij liep ik naar de voordeur. Daar stonden die twee vriendinnen met iets groots tussen hen in. Ze hadden over het iets een wit laken gelegd, zodat ik niet meteen kon zien wat het was. Helaas, voor hen, zat de zon achter hen en zag ik de tralie door het doek. Ik was zo blij! Ik had een hamstertje gekregen! Toen we binnen gingen hadden ze het pak op tafel gezet. "Mag ik het doek eraf doen?" vroeg ik steeds opnieuw. Ik deed het doek eraf en in die kooi zat een klein hamstertje. Het hamstertje hadden mijn vriendinnen José genoemd. Ik vond het een leuke naam, dus het ging zeker zo blijven.
Ik wist niet waar eerst gesprongen en uiteindelijk deed ik voorzichtig de kooi open om José te aaien, maar daar was mevrouw het helemaal niet mee eens. Ze gilde het uit! En ik schrok me dood. Het ging veel werk kosten om haar tam te krijgen, maar dat vond ik allesbehalve erg.
Die nacht rende José zich kapot in haar radje. Ze liep soms zo snel dat haar achterpootjes niet meer meekonden en die uit het radje vielen. Ik was al helemaal weg van haar, dat kleine brutale beestje.
Zoals alle hamsters wilde ook zij wel eens weten of vingers lekker waren. Ze probeerde dat een paar keer, maar beet nooit door. Maar toen op een dag, besloot José om toch eens door te bijten.
Ik verschoonde haar kooi, maar aangezien ik geen vervoersbakje had, moest ze in de kooi blijven. Ik weet het, nogal omslachtig... En dat vond José ook, niemand kwam zomaar zonder boe of ba aan haar kooi. En dat heb ik gevoeld. Mijn kleine dondersteen beet in mijn vinger en had niet echt de intentie om die weer los te laten. Ik moest haar van mijn vinger schudden. Gelukkig wist ze toen wat voor smaak vingers hadden en ze besloot maar niet meer te bijten.
Ondertussen ontdekte ik José's zwakke plek: zonnebloempitjes. Ze was er helemaal gek van. Dankzij die pitjes begon ze stilaan gewend te worden aan mijn geur en niet veel later was ze al goed tam.
En ze werd alleen maar tammer, want plots vond ze zelfs slapen in mijn handen niet meer erg
José was mijn allesje, ik was helemaal gek van haar. Alles ging goed en ze bleef mooi en gezond, maar vanaf december van vorig jaar begon de miserie. Het begon redelijk onschuldig, met een vreemd bolletje in de rechteroksel. Dat bolletje bleef groeien... Het werd zo groot dat José moeilijker kon klimmen en lopen. Mama belde de DA en die zei dat het misschien wel kanker kon zijn. Mijn wereld stortte in en hopeloos begon ik op internet te speuren naar info over kanker bij hamsters. Wat ik vond was niet bemoedigend. Ik ontdekte ook het Hamsterforum, waar ik veel bijleerde over (wat anders) hamsters. De dag voor de kerstvakantie gingen mama en ik naar de DA. Zij bekeek José en zei dat het niets ernstig was. Wat was ik blij! José had blijkbaar een holte in haar huid met etter in en die etter was beginnen verkazen. De DA kon het gemakkelijk uitduwen en José was weer helemaal inorde. Vol goede moed kon ik aan de vakantie beginnen.
Het was 31 december en 2008 was in zicht. Ik haalde José en samen hebben we afgeteld. Ze was heel actief en ze zag er goed uit.
Op 1 januari gingen we overdag naar de familie en 's avonds kwamen we thuis. Ik ging naar José en die lag op haar verdiepje te slapen. Erg vreemd. Haar flankjes waren ingezakt en haar ruggetje was hoog. Ze kroop wat rond met gesloten oogjes en viel daarbij zomaar omver. Het leek alsof ze elk moment kon sterven.
Voor de tweede keer in korte tijd vreesde ik dat ik haar ging verliezen. Ik sliep die nacht zeer slecht...
Alsof er een wonder was gebeurd, liep José de volgende morgen helemaal vrolijk door haar kooitje, alsof er nooit iets was gebeurd.
Maar José begon steeds meer kwaaltjes te krijgen. Haar oortje zag er nu slecht uit. De bol was ondertussen ook weer terug gekomen. Ik ging dus weer naar de DA. Die drukte de bol uit en gaf wat zalf mee voor haar oortje. Maar dat alles hielp niet, mijn kleine meid werd steeds ouder en ouder.
Ik was erg blij dat ze haar tweede verjaardag haalde en ik organiseerde een echt feestje voor haar. Met een lekkere feestmaaltijd en vriendjes.
Maar, mijn kleine meid, je werd niet beter en je begon steeds meer af te takelen.
Vorige vrijdag begon het echt. Ik had je even uit je kooi gehaald. Je ruggetje was krom, je pootjes verkrampt, plas aan je pootjes en aan je kontje, je nageltjes waren ook vies, je had diaree, kortom, je zag er niet goed uit. Ik hield je op mijn hand en plots beet je me, zomaar, uit het niets. Ik snapte er niets van, je gaf ook niet af, je bleef maar doorbijten, ik aaide over je snuitje, het hielp niet, ik schudde je van mijn vinger, je liet los. De tranen sprongen me in mijn ogen, ik snapte het niet, waarom deed je zo? Je was al weg hé, dat zag ik toen wel in. Je was er eigenlijk al niet meer, alleen je lijfje was er nog. Helemaal overstuur zette ik je in je kooi.
Gisteren stond ik op en ik keek meteen eens in je kooi. Je lag in een bolletje, je ademde nog, je leefde nog, maar dat was alles. Ik praatte tegen je, je hoorde me niet; weer niet, de laatste dagen was je gehoor erg achteruit gegaan. Ik deed je kooi open en aaide je. Je moet me gevoeld hebben, maar je kon bijna niet reageren. Toen ik je aanraakte stond mijn hart stil. Je voelde een beetje koud aan... Ik had met een vriendin afgesproken 's namiddags, maar dat belde ik af. Ik wilde bij je blijven.
Plots leek het alsof je wilde lopen, je schudde heen en weer, je kon niet eens meer normaal lopen...
Ik kwam af en toe naar je kijken, dan zag ik dat je toch op één of andere manier was kunnen verkruipen.
's Avonds keek ik in de kooi en ik vond je half in je etensbakje liggend. Ik nam je vast en legde je op mijn schoot. Mijn mama had een handdoekje genomen, zo lag je lekker zacht. Je sliep lekker door.
Mijn papa riep me, Koko Flanel was op TV. Ik kon je onmogelijk achterlaten en dus ging je met me mee naar de living. Na een tijdje werd je wakker, je oogjes knipperden, maar je bewoog niet meer, dat kon je waarschijnlijk niet meer. Het einde van de film naderde, net als jouw einde. Plots draaide je op je rugje (je lag op je zij eerst) en je begon te lopen, in het niets. Even voelde ik geen hartslag meer, maar ik zag dat je nog ademde. De laatste scène van de film begon.
"Moet het een jongen of een meisje zijn?"
"Het is me eender, als het maar op jou lijkt."
Je liep weer, naar het niets, plots leek het alsof je je snuitje wilde wassen, het zag er gebrekkig uit.
De aftiteling begon, je hartje stond stil.
Mijn kleine meid, op 5 juli 2008, rond 22.15 ben je gestorven. Je was op, zowel fysiek als mentaal... Je was een buitengewone hamster, ik zal je nooit vergeten en ik ben trots dat ik je baasje mocht zijn.
Dag lieve José, Jos, Josky... Ik zal je missen.
José
±07/05/2006 †05/07/2008
